Aleksander Narbutt-Łuczyński

Aleksander Narbutt-Łuczyński, oficer i generał brygady Wojska Polskiego oraz Polskich Sił Zbrojnych, urodził się 28 lutego 1890 roku w Skierniewicach. Uczył się tam w Szkole Realnej, a następnie studiował filozofię we Lwowie i prawo w Liège. Od 1911 roku działał w Polskich Drużynach Strzeleckich. Służył w Legionach Polskich, dowodził kompanią i batalionem, a po odzyskaniu niepodległości organizował i prowadził 34 pułk piechoty. W 1924 roku awansował na generała brygady, później dowodził 2 Dywizją Piechoty Legionów i Okręgiem Korpusu w Krakowie.

5 kwietnia 1919 roku w Pińsku, z jego rozkazu, żołnierze rozstrzelali 35 osób narodowości żydowskiej. W kampanii wrześniowej dowodził etapami Armii „Kraków”, a po internowaniu w Rumunii przedostał się do Francji, następnie do Anglii. W latach 1942-1946 przewodniczył Centralnej Komisji Regulaminowej Polskich Sił Zbrojnych. Po demobilizacji osiadł w Stanach Zjednoczonych. Zmarł 20 lipca 1977 roku w New Britain. Jego nazwiskiem nazwano ulicę w Skierniewicach.

Na podstawie artykułu „Aleksander Narbut-Łuczyński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.